Otwieramy zatem nowy cykl. NAJLEPSZE NAJGORSZE piosenki o MIŁOŚCI. Zapraszam do śledzenia i być może podawania własnych typów. Na początek dziesiątka.

Jakże ten facet się egzaltuje w tej budce telefonicznej. A tekst o mężczyźnie, który chce wrócić do kobiety, więc dzwoni spod jej okna wprost do jej serca… ckliwość to piękna, szkoda, że w praktyce kobiety już nie lecą na takie numery Zabiłyście romantyków uderzeniem tępym narzędziem wprost w serce Kicz się leje po monitorze, ale za to ta melodia – toć dla takich piosenek powinno się umierać!

Przy okazji Leo napisał ten utwór dla żony (czy jakiejś innej laski), którą poznał na tytułowym Orchard Road – najbardziej znana ulica w Singapurze.

Diamond refrenem tej piosenki zawsze wprawia mnie w nastrój w stylu: „kochaj mocno! manifestuj miłość wrzaskiem! walcz do końca, bo miłość najważniejsza!”. Kolejny legendarny dla mnie utwór!

Bryan May – gitarzysta Queen nagrał tą piosenkę, bo zakochał się w dwóch kobietach na raz i teraz biedaczek nie wie co zrobić, nie wie którą wybrać… Ja mu nie pomogę. Ta piosenka pewnie też mu nie pomogła. Chociaż w sumie, gdyby Bryan by był mnie kochliwy, to tego utworu nigdy by nie było, a świat pewno przez to by nie runął, ale na kilku akordów na pianinku by brakowało.

Jedni z największych obciachowców w historii hard rocka. Tacy Lordi lat 80tych. Natapirowane grzywy, skórzane porty tak ciasne, że zgniatają wnętrzności no i wyjcenie o miłości. Cudna piosnka!

Marillion to jeden z moich ulubionych zespołów. Nie ma chyba bardziej wyegzaltowanego bandu. A to ich piosenka o tym jak Fisha kobieta nie chciała, bo był za duży i strasznie brzydki.

Ta piosenka właściwie nawet nie wiem co tu robi. Może z braku pomysłu na coś innego.

Heh. A to utwór, który systematycznie wygrywa w liście najgorszych utworów w historii rocka. Obciach go słuchać na całego. Żaden poważny krytyk nigdy się nie przyzna, że lubi Meat Loafa. Ja mam odwagę. Uwielbiam ten kawałek!!! Polecam się zapoznać z wersją studyjną, która trwa ponad 10 minut. Jazda bez trzymanki, a więcej się w tej jednej piosence dzieje niż w niejednej dyskografii jakiegoś płodnego zespołu.

Wszelki komentarz zbędny.

A tu wystarczy poczytać tekst, który jest bezpośrednio w filmiku tłumaczony i wszystko jasne

No i na koniec. Chris de Bourgh i jego kobieta w czerwieni. Piosenka równie piękna co kiczowata.

Widziałeś kiedyś kuca, który zna tylko jedną sztuczkę, hasającego swobodnie na łące?
Jeśli go widziałeś, to widziałeś mnie
A widziałeś jednonogiego psa czołgającego się po ulicy?
Jeśli go widziałeś, to widziałeś mnie

(To byłem ja) sterczę pod każdymi drzwiami
(To byłem ja) zawsze na wszystkim tracę
(To byłem ja) założę się, że cię bawi, kiedy ja krwawię
Powiedz, przyjacielu, czy możesz jeszcze o coś prosić?
Możesz jeszcze o coś prosić?

Widziałeś kiedyś stracha na wróble wypchanego tylko chwastami i kurzem?
Jeśli go widziałeś, to widziałeś mnie
A widziałeś jednorękiego faceta bijącego się z wiatrem?
Bo jeśli widziałeś jednorękiego, to byłem ja

(To byłem ja) sterczę pod każdymi drzwiami
(To byłem ja) zawsze na wszystkim tracę
(To byłem ja) założę się, że cię bawi, kiedy ja krwawię
Powiedz, przyjacielu, czy możesz jeszcze o coś prosić?
Możesz jeszcze o coś prosić?

Wszystko, co może mi pomóc odpycham od siebie (coś jeszcze?)
A tu gdzie jest mój dom nie mogę zostać (coś jeszcze?)
Moja religia to połamane gnaty i sińce na pokaz

A widziałeś jednonogiego próbującego swobodnie tańczyć?
Bo jeśli widziałeś jednonogiego, to byłem ja.

PS. Dajcie tej piosence szansę. Wiem, że to trudny w słuchaniu utwór, ale wsłuchać się w refren i płynąć z melodią to prawdziwa magia.

Leonard Cohen – „Famous Blue Raincoat”

Jest czwarta nad ranem, już kończy się grudzień.
List piszę do Ciebie: Czy dobrze się czujesz?
W New Yorku jest zimno, poza tym w porządku-
Muzyka na Clinton Street gra na okrągło.

Podobno budujesz swój własny dom
W głębi pustyni.
Od życia nie chcesz już nic,
Lecz musiałeś zachować wspomnienia.

A Jane do dziś kosmyk włosów ma Twych
Wiem, że gdy dawałeś go jej
Myślałeś o tym by zwiać,
Lecz niełatwo jest zwiać…

Gdy tu byłeś ostatnio, wyglądałeś jak starzec:
Podniszczyłeś swój słynny niebieski prochowiec.
Do każdego pociągu wychodziłeś na dworzec-
Bez swej Lili Marlen pojechałeś do domu.

Dałeś mojej kobiecie
Swego życia ledwie strzęp;
Nie jest już moją żoną
I Twoją też nie…

Ciągle widzę Cię z tą różą w zębach, choć wiem,
Ze to tani był greps,
Lecz spodobał się Jane…
Jane pozdrawia Cię też.

Cóż mam Ci powiedzieć, mój bracie, mój kacie?
Sam nie wiem, czy pisać, czy nie?
Brakuje mi Ciebie, przebaczam od siebie -
To dobrze żeś w drogę mi wszedł…

A może byś tak tutaj wpadł
Do mnie lub do Jane
Pomyśl, Twój wróg sypia twardo
A żona nudzi się

Więc dziękuję Ci, że
Wypędziłeś jej z oczu ten żal
Ja myślałem, że musi być tak
Nie starałem się więc

A Jane do dziś kosmyk włosów ma Twych
Wiem, że gdy dawałeś go jej
Myślałeś już o tym by zwiać

Z poważaniem
Leonard Cohen

tłumaczenie: Maciej Zembaty

Elliott Smith – „Between the Bars”

Pij, kochanie, nie zaśnij dzisiejszej nocy,
rzeczy, które mogłaś zrobić; mogłaś ale nie zrobiłaś
potencjał, który w sobie masz, nigdy nie zostanie dostrzeżony,
obietnice, których nie zdołasz spełnić

wypij teraz ze mną i zapomnij o presji dni
rób co mówię, a ja sprawię, że poczujesz się lepiej i zapomnisz
wszystkie te obrazy tkwiące w twej głowie

ludzie, którymi byliśmy wcześniej – nie chcemy ich więcej widzieć
to pcha i ograbia nas, ale nie zmieni twojej woli
zatrzymam je

pij, kochanie, patrz na gwiazdy,
pocałuję cię znów, pomiędzy barami, gdzie cię widzę
tutaj z twoimi rękami w górze czekającymi by w końcu je złapać

pij kolejny raz a sprawię, że będziesz moja
zatrzymam cię samą głęboko w moim sercu, oddzieloną od reszty
gdzie najbardziej mi się podobałaś i zapamiętam rzeczy, które ty zapomnisz

ludzie, którymi byliśmy wcześniej – nie chcemy ich więcej widzieć
to pcha i ograbia nas, ale nie zmieni twojej woli
zatrzymam je

„Daj dolara, a zdradzę ci tajemnicę życia, synu!” – Jakiś mędrzec uliczny – pomyślałem – więc dałem mu tego dolara! A ten facet nie chciał przestać gadać. Powinienem był to wszystko spisać.

Gdy wróciłem kilka dni później na tą ulicę powiedziano mi, że Uliczny Mędrzec przewrócił się i zginął zaledwie w kilka godzin po tym, jak go tu zostawiłem. Teraz nikt już nie zna odpowiedzi na pytanie o tajemnicę życia, tylko ja.

Chciałbym żebyś tu był

Rick

Tony Banks – klawiszowiec Genesis, jeden z największych twórców muzyki progresywnej początku lat 70tych powiedział o „Cerulean Blue”: „Właśnie taką muzykę sam chciałbym tworzyć”.

Tak na prawdę nie wiadomo kim jest twórca ukrywający się po pseudonimem Rain. Biografia faceta nieznana. Imię i nazwisko na dobrą sprawę nigdy nie zostało potwierdzone. Wiadomo, że stworzył jedną z najpiękniejszych płyt początku XXI wieku – „Cerulean Blue” (2004). Jest to koncept-album. Niejaki Rick dawno temu wyruszył w podróż po Stanach Zjednoczonych, teraz starzec czytając pocztówki (treść dwóch z nich cytuję na początku i końcu postu) od ów Ricka podąża jego śladem, by odnaleźć faceta, który – jak się dowiadujemy w ostatniej z pocztówek – ruszył gdzieś w góry i tam zaginął. Zakończenie jest lepsze od niejednego filmu, a i sama historia zasługuje na ogromną pochwałę ze względu na swój melancholijny nastrój, bogate przesłanie i interesujące zwroty akcji.

Nie chcę pisać o muzyce. To trochę głupie. By opisać „Cerulean Blue” musiałbym zrobić chyba to co Dostojewski w „Zbrodni i karze” – sięgnąć wirtuozerii językowej, a na to nawet się nie porywam. Lepiej po prostu przesłuchać, bo Rain umieścił album do ściągnięcia za darmo w Internecie. W słabej jakości, ale zapoznać się można. Wszystko to pod tym linkiem:

http://www.telosmusic.net/cerulean%20blue%20samples%20buy/ceruleanbluesamplebuy.htm

Ograniczę się tylko do powiedzenia, że to niekwestionowanie jedna z najpiękniejszych i najsmutniejszych płyt obecnych czasów. Może nie depresjotwórcza, ale na pewno ze wszech miar melancholijna.

Poznałem tą smutną, stukniętą kobietę w San Diego. Była żoną jednego z facetów, którzy wyruszyli z Apollo na Księżyc – podobno to prawda!

Powiedziała mi kiedyś: „Mój mąż wyruszył na Księżyc – ktoś wrócił, ale to nie jest on.” Wszystko co teraz robi to siedzenie w pokoju i gapienie się w telewizor. Ona myśli, że jej mąż jeszcze tam jest… na górze… gdzieś…

Chciałbym żebyś tu był

Rick

To nie alternatywny styl życia; to ziszczenie się Amerykańskiego Snu. Sława przez pięć minut, przeżuty i wypluty w kawałkach, gnijący samotnie… To prawdziwy problem z konstytucją – pogoń za szczęściem nie przynosi szczęścia.

Gabriel to ewenement. Nie był jak Collins nastawiony na prostotę piosenki, ale nie był też jak Hackett nastawiony na artyzm, on to po prostu połączył. Każda płyta Petera Gabriela, o czym pewnie niewiele osób wie, była kamieniem milowym w świecie muzyki rozrywkowej. Pisząc każda, mam na myśli dosłownie KAŻDĄ (!!!). Kolejna sprawa, Gabriel już od czasów „1″ (pierwszej solowej płyty z 1977 roku) uderzył w słuchacza z grubej rury, stworzył płytę ambitną i zarazem rozrywkową. Jak to zrobił? Cholera wie, a na pewno wie Gabriel, bo każda następna płyta była – w co trudno uwierzyć! – lepsza od poprzedniczki, a jednocześnie sprzedawała się lepiej. Rozwiązania jakie stosował Peter na swych albumach wyznaczyły trend; ścieżki, którymi podążyła muzyka POPowa, a dokładniej to ambitna POPu odmiana. Aż do czasu „UP” (2002) ostatniego pełnowymiarowego solowego albumu Gabriela, każda płyta była doskonalsza od poprzedniej, ujawniała pomysłowość twórcy, jego wizjonerstwo i nieustanną ewolucję. Większość artystów zatrzymuje się w pewnym momencie swojej kariery w rozwoju i gra po prostu swoje, Peter nadal gra swoje, ale jednocześnie ewoluował wraz z muzyką – to taka trochę zagraniczna Maryla Rodowicz, której uwspółcześnione na koncertach wersje piosenek brzmią jakby na prawdę były to piosenki sprzed ledwo kilku lat, dlatego wielki szacunek dla Maryli, która nigdy się w swej ewolucji muzycznej nie zatrzymała.

Czy nie nazywać więc Gabriela geniuszem i największym twórcą muzyki rozrywkowej? Nazwisko, cały ciąg przemian muzycznych jakie zainicjował, nie nagrał płyty gorszej od poprzedniczki, połączył wybitny artyzm ze świetną rozrywką, a do tego należy dorzucić świetne teksty oraz klimat albumów. Do tego należy dodać osobowość Gabriela jako artysty: facet cierpi na depresję dwubiegunową, co doskonale słychać na jego płytach – z jednej strony muzyka rozrywkowa, z drugiej strony smutny, charakterystyczny, przepełniony jakąś melancholią wokal. Doskonale widać to na koncertach, gdzie bardzo często spojrzenie Gabriela jest przeszywająco smutne, rzadko się uśmiecha, a nawet jeśli, to nie ma w tym wiele radości.

Niemniej dochodzę do punktu programu – Płyta na dziś:

OVO

Jedno z największych artystycznych osiągnięć Gabriela, album, który na jednej blaszeczce zawarł coś co z pozoru było niemożliwe: połączył folk (szczególnie słyszalny jest ten ze Skandynawii i Irlandii) ze współczesną muzyką elektroniczną (od ambientu, poprzez hip hop i na rytmice elektronicznej kończąc). Każdy kto szuka jakiejś ambitnej elektroniki, powinien „OVO” przesłuchać – nie przewiduje zawodu, jeśli się odpowiednio do tej płyty nastawić, a są to jednak dźwięki ze wszech miar artystyczne.

O ile „OVO” jest JEDNYM z największych osiągnięć artystycznych Petera, to najnowsza płyta „UP” to już wyżyny, których przeskoczenie będzie niezwykle trudne (być może dlatego Gabriel nie nagrał póki co jej następczyni, która byłaby w pełni autorskim pomysłem Gabriela – ostatnie dwie płyty sygnowane tym nazwiskiem to primo płyta, przy której nagrywaniu Gabriel był tylko pomocnikiem ["Big Blue ball"], sekundo to album z coverami, wybitnie zrobionymi, ale jednak ["Scratch My Back"]).

„UP” to płyta, której opisania się nawet nie podejmę. O takich albumach nie powinno się mówić, powinno się je jedynie słuchać – a nie znać jej, to tak jakby własnej matki na przejściu dla pieszych nie rozpoznać. Zatem czytelniku. Do słuchania!

Muzyka zalanych deszczem ulic, brudnych zaułków – muzyka zmęczonych mężczyzn, przekrwionych oczu, wyziewów o zapachu whisky. Muzyka nocy, zamyślenia, spokoju. Wreszcie muzyka zadymionych knajp, z których głośników szaf grających leniwie sączy się blues. To właśnie soundtrack z filmu „Hot Spot” w reżyserii wielkiej indywidualności aktorskiego półświatka, wiecznie niepokornego i wiecznie demitologizującego swą sylwetkę Denisa Hoppera – zbuntowanego motocyklisty z „Easy Ridera”, zapijaczonego starca z „Rumble Fish”, czy nawet na wpół obłąkanego wyznawcę religii półkownika Kurtza z „Czasu Apokalipsy”. Nie widziałem filmu – moja strata, ale ślepej ignorancji ostatnie to chwilę, bo po tym co oferuje soundtrack „Hot Spot” wiem, że ten obraz obejrzeć trzeba, choćby dla muzyki.

John Lee Hooker – dla mnie największy bluesman delty, bóg zmęczonego bluesa; Miles Davis – jazzowy mistrz trąbki, jeden z niewielu po Michaelu Jacksonie muzyków, którego nazwisko zna chyba każdy (tyle, że Miles tworzy względnie niekomercyjne dźwięki); Taj Mahal – kolejny bluesowy król, współautor muzyki do chociażby „Blues Brothers 2000″; Tim Drummond – basista, współpracownik takich legend jak B.B. King, Eric Clapton, Bob Dylan, Joe Cocker czy nawet Jamesa Browna; oraz Roy Rodgers – gitarzysta i wieloletni członek bandu Johna Lee Hookera. Jak Hopper namówił tak znakomitych muzyków, by weszli razem do studia i nagrali specjalnie dla jego filmu soundtrack? Band wszechczasów? Szkoda, że był to tylko jednorazowy wyskok tej zbitki wielkich nazwisk gdyby w takim składzie wyruszono w trasę koncertową, można by mówić o największej supergrupie jaką kiedykolwiek sformowano na ziemi. Ważni jednak są dwaj pierwsi, bowiem to właśnie Hooker i Davis tworzą zadymioną, zmęczoną atmosferę tego albumu.

Przyznam, że już dawno nie słyszałem tak fenomenalnej, klimatycznej muzyki. Jak zwykle zmęczona i pełna feelingu gitara Hookera na przemian z wodzirejskimi popisami trąbki Davisa tworzą piękne solówki na tak charakterystycznej basowej rytmice bluesa z delty. Gdzieś tam przewija się jazz, ale nie pełen wariacji, raczej stonowany, spokojny, przemyślany – wszak gra sam Miles Davis.

Tak. To zdecydowanie klimat przesiąkniętych papierosowym dymem knajp, gdzie zmęczeni mężczyźni popijają piwo i podpierając się ręką oglądają jakiś mało istotny mecz. Czas płynie leniwie – bo nikomu się nigdzie nie spieszy. Jest duszno i jakoś tak czarno-biało, jakby patrzeć na fotografię ze starego filmu, w którym Humphrey Bogart siedzi, z tym swoim smutnym spojrzeniem, sam przy stoliku i paląc papierosa dopija w samotności szklaneczkę podłej whisky. Piękna Muzyka!

Oglądając VIVE (bardziej z musu niż dobrej woli) rzucił mi się w oczy całkiem niezły, nawet stylowy teledysk młodej, uroczej z buzi dziewczyny śpiewającej „Dmuchawce, latawce, wiatr” (kompozycję Romana Lipki swego czasu brawurowo wykonaną przez Urszulę). Ładnie zaaranżowane to; fajny, niewinny, ale przy tym miły dla ucha głos wokalistki; urocza, jak już wspomniałem, buzia; emocjonalnie zaśpiewane; co tu dużo mówić – urzekło mnie to pełne młodzieńczości, polotu, delikatności wykonanie, aż się człowiek chciał z Ewcią bujać na tej teledyskowej huśtawce. Już myślałem, że oto Polska muzyka doczekała się kogoś na miarę Katie Melua, dziewczyny młodej, delikatnej, wrażliwej i skromnej, a co najważniejsze utalentowanej i mającej coś do powiedzenia w sobie tylko odpowiadającym klimacie… Niestety. Zapomniałem, że VIVA to VIVA, a nie odkrywca nowych talentów…

Oto bowiem ta urocza dziewczynka okazała się jakąś zapchajdziurą po świętej pamięci Blogu 27. Z zażenowaniem przesłuchałem „Cicho” (2009) i „Sam na sam” (2007) Ewy Farne i miałem wrażenie, że oto przyszło mi obcować z prowincjonalną wersją Avril Lavigne. Przesterowane kinder-gitary, na wokalu nastka śpiewająca o pierdołach („Zakochana na na na na na”), i że to pewnie niby kobiecy rock’n'roll? Że ostra lacha z tej Ewy Farny (dodam tylko, że dziewczyna ma 16 lat)? Niestety. To kolejna wyhodowana w duchu MTV dziewczynka, której twórczość nadaje się tyle co do prezentowania na tych wszystkich prowincjonalnych polskich pseudo-festiwalach dla ludzi szukających taniej rozrywki w formie pozbijania się z „artystów” tańczących na scenie w takt zrobionej na zamówienie muzyki, z założonych klownim nosem i doszywanym uśmiechem. Rozumiem. Szukajmy polskiej Avril Lavigne, ale jak już szukamy, to niech nie będzie to grzeczna bruneteczka huśtająca się na huśtawce do „Dmuchawce, latawce, wiatr”… Trochę konsekwencji! Niech Ewa Farna pokaże dupę premierowi, niech wypuści w Polskę jakieś sex-tape, cokolwiek. Niech zaszokuje, bo muzyką to ona na pewno się nie obroni, bo to zła muzyka. Mało powiedziane. To żałosna muzyka. Już sama okładka albumu „Cisza” mogła mnie ostrzec – nawet jej nie wkleję, bo tak plastikowego paskudztwa nie widziałem dawno. Już z samej okładki wyglądała płyta Ewy Farny jak dodatek do jakiegoś Popcornu, czy innego Bravo Girl i chyba właśnie tak pierwotnie „Cicho” powinno się ukazać.

Miałem nadzieję, że wreszcie ktoś wziął się za stworzenie w Polsce wokalistki pokroju wspominanej Katie Melua, takiej delikatnej dziewuszki, wrażliwej, ale mającej coś do przekazania i konsekwetnie brnącej w świat z jej wrażliwości. Niestety. Otrzymałem nie wpadający w ucho, pedał-kinder-rock dla dwunastolatek.

…i w tej chwili naszła mnie właśnie myśl, że nie warto o tym nawet pisać, bo to okrutna strata czasu. Jeśli chodzi zaś o samą Ewę – patrzcie na zdjęcie, ale – NA BOGA!!!! – nie słuchajcie jej płyt!